Dumbledore quote: numbing the pain

Lang leve zwak zijn!

Ik dacht altijd dat ik zwak was, een beetje een slapjanus. En misschien ben ik dat ook wel. Ik kan namelijk bij verdriet niet ‘even doorbijten’. Werken, naar school, normaal blijven doen… bij de vele (liefdes)drama’s in m’n verleden ging dat niet, of heel moeizaam.

Niet zeuren en gewoon even doorbijten

In de jaren van m’n vroegere ramprelatie plande ik zelfs afspraken met mn vriend liever niet de dag voordat ik iets belangrijks moest doen. Ik wist dat de kans groot was dat er een drama zou ontstaan, en dan zou ik de volgende dag weer een hoopje ellende zijn met trillen en misselijkheid aan toe. Dat ik hier al gewoon rekening mee hield en bleef houden, is natuurlijk bij de wilde kanaries af, maar een ander verhaal.
Ik maakte me zorgen of ik ooit normaal zou kunnen functioneren en werken. Ik zag ook wel dat vrijwel de meeste andere mensen bij ellende zich wél kunnen zetten tot wat ‘nou eenmaal moet’. Zij vertelden me dat ze dit vrijwel altijd hadden geleerd. Hun ouders hadden hen als kind al verteld: “even tanden op elkaar”, “niet huilen”, “niet zeuren”, “het leven gaat nou eenmaal door” en: “je moet leren het opzij te kunnen zetten”. Mijn moeder vertelde me dat haar oma ooit tegen haar zei: “bewaar je tranen maar voor later, je zult ze dan nog nodig hebben.” En dat terwijl mijn moeder destijds drie jaar oud was, haar vader net was overleden en ze door haar moeder maandenlang bij grootmoeder was ondergebracht omdat ze de zorg voor haar acht kinderen niet meer aankon.

De kracht van zwak zijn

Ik geef toe dat ik tanden-op-elkaar minder heb geleerd, en dat heeft dus zo z’n nadelen. Met als grootste nadeel dat ik een breekbaar popje leek. Met de nadruk op: léék. Want het zat anders.

Emoties en pijn: deal er meteen mee

Mijn ouders hebben m’n verdriet en gevoelens altijd serieus genomen. Niet dat ze me bij elk wissewasje thuis lieten blijven, dat bedoel ik niet. Maar mijn gevoelens mochten er zijn. Ik werd aangemoedigd om te doorvoelen wat ik nou eenmaal voelde. En ik ben daar nu zo dankbaar voor. Ik heb dan misschien niet altijd geleerd om door te zetten als het moet, maar ik heb pijn in elk geval niet leren uitstellen! Alle verdriet moest direct mee gedeald worden, omdat ik niet anders kon. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik in mijn twenties bij elkaar opgeteld MEER DAN TWEE JAAR als een huilend vod heb doorgebracht. Wat heb ik daarvan gebaald: mijn leven was ik aan het vergooien, dacht ik. Studies duurden langer, werken kwam er niet van en mijn eigen geld verdiende ik niet tot mijn 27ste. Nu zie ik dat niet als verspilde tijd  maar als volgt: ik kreeg de tijd die ik nodig had om volwassen te worden door puin te kunnen ruimen zodra het zich aandiende. Wanneer je een lekkage hebt in je huis, kom je toch ook meteen in actie? Het wordt alleen maar erger als je de reparatie en het dweilen uitstelt. Krijg je burn-outs of andere leuke klachten van, tot ziektes en uitval aan toe. Of als je je been breekt, ga je toch ook METEEN naar het ziekenhuis? Waarom zou je niet hetzelfde handelen bij verdriet en pijn?! Het mag er zijn. Sterker nog: het moet er zijn, en het is er niet voor niets. Luister ernaar. Handel ernaar. Geef jezelf de tijd en ruimte. Regel dat dat kan, linksom of rechtsom.

Geef jezelf de ruimte

Hoe ik dat tegenwoordig doe? Ik ben eigen baas met een spaarpotje achter de hand. Dat geeft me de vrijheid om alles even te kunnen laten vallen, mocht dat nodig zijn. En zul je net zien… al zes jaar heb ik het niet meer nodig gehad! Met dank aan mijn “zwakte” 🙂

 

 

korting op coaching tot 15 mei

 

 

Facebook Comments

Leave A Comment